Wednesday, October 7, 2009

யாருங்க அந்த போட்ஸ்வனா தமிழர்?




நேற்று எனக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் வந்தது...அது ஒரு தானியங்கி தகவல். நாம் வலைப்பதிவுக்கு புதிதாக இருந்த போது அடிக்கடி ஹிட்ஸ் செக் செய்வோம். (இப்பவும்தான்) இன்றைக்கு எத்தனை பேரு தங்களது பொன்னான நேரத்தை செலவு செய்து நம்ம மொக்கை காவியங்கள படிகிறாங்க என்று ஆவலோடு பார்ப்போம். சரி, சரி...கோவப் படாதீங்க பார்ப்பேன்.

போட்டி தேர்வுகளுக்கு படித்த போது அட்லசும் (atlas) கையுமாக இருப்பேன். அந்த அட்லசை இப்போ (oriental longman) எடுத்து பார்த்தா கண்ணனுக்கு தெரியாத குட்டி குட்டி தீவுகளில் இருந்து மிச்சிப்பி, றோனே, றினே நதிகள் எங்கே ஓடுது, கிழக்கு ஐரோப்பாவில் உள்ள குடி குட்டி நாடுகளோட தலை நகரம், land locked country என்று ஏகப்பட்ட இடத்துல கோடு கிழிச்சு, குறிப்பு எழுதி, எந்த நாட்டுக்கு எது எல்லை என்று தெரியாத அளவுக்கு இருக்கு.

ஆபிரிக்காவில் எங்கே வைரம் அதிகம் கிடைக்கு, சூயஜ் கால்வாய் எப்போ எதுக்கு தோண்டினாங்க, என்று தகவல், தகவல்....தகவல்தான்,

இந்தியர்களை பிடிச்சுட்டு போன சோமாலி திருட்டு பசங்க பற்றி படிச்சுட்டா உடனே அட்லஸ் எடுத்து எங்கே அந்த கடல், அதுக்கு பக்கத்துல என்ன நாடு, என்ன நதி, அந்த கடலுக்கு எந்த நதி ரூட்டு போட்டு கொடுக்குது....அங்க யார் president, அவிங்க சோத்துக்கு என்ன பண்றாங்க..இப்படி சொல்லிட்டே போகலாம்...

அதே மாதிரி ஆபிரிக்க கண்டத்தில் உள்ள நாடுகளுக்கும் போயிருக்கேன்...அட அட்லசுலதாங்க... அதனால அங்கேயும் கொஞ்சம் தெரியும். (எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று சொன்னால் அது தலைக்கனம். எதோ கொஞ்சம் தெரியும் என்று சொன்னால் அதுக்கு பேரு என்ன?)

ஆப்பிரிக்காவுல இருக்கும் போட்ஸ்வானா என்ற நாட்டில் இருந்து உங்கள் வலைப்பதிவை முதன்முறையாக ஒருவர் பார்த்துள்ளார் என்ற நற்செய்தியை அந்த மின்னஞ்சல் சொன்னது. அது neoworx.net இணைய தலத்தில் இருந்து வந்தது.

நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா... அந்த முகம் தெரியாத நண்பருக்கு (சரி தோழிக்கு) நன்றி.

வந்தவங்கள வாங்க என்று வரவேற்பதுதானே நம் பண்பாடு....

விஜய் ஒரு சின்ன ரஜினி: சினிமாக் கொட்டாய் அனுபவம் - பார்ட் 2



இதுக்கு மேலேயும் எழுதாம இருந்தா யாரும் ஒன்னும் கேட்க மாட்டாங்க...அவங்க அவங்க அவங்க அவங்களோட வேலையப் பார்க்க போயிடுவாங்க என்பதால் அந்த அதி பயங்கர ரகசியத்தை பொட்டுனு போட்டு பட்டுனு உடைச்சிடறேன்.

அந்த நடிகர் அடிக்கடி தலைமுடியை கோதிவிட்டுக் கொண்டார். இதை யார் என்று நான் வேறு சொல்ல வேண்டுமா? ஆமாங்க... அதே தான்... சிவாஜிராவ் கெய்க்வாட் என்கிற ரஜினிகாந்த் என்கிற சூப்பர் ஸ்டார் தான் அவரு....

அந்தப் படத்தில் ஒரு சீன் வரும். அதாவது ஒரு அடுக்கு மாடி வீட்டின் மேல் கயிறைக் கட்டி ரஜினி ஏறுவார். அதுக்கு அப்புறம் படம் எப்படி முடிந்தது என்று இதுவரை அந்த சிறுவனுக்கு நினைவில்லை. அதில் வரும் ஹீரோயினும் நினைவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் ஞாபகம் உள்ளது. அதுவும் அகில இந்திய வானொலி புண்ணியத்தில் அந்தப் படத்தில் வரும் பாடல் மட்டும் இன்றும் அவன் நினைவில் உள்ளது. ஆனா ரெண்டு வரிதான்.

அது, தங்கமணி, ரங்கமணி வா மானே- (மானேவோ தேனேவோ தெரியலை..) என்று ரஜினி பாடுவார். தனிமையில் இருக்கும்போது இப்படி ஏதாவது இட்டுக் கட்டி அவனாகவே பாடிப் பார்ப்பான். முத்துமணி வைரமணி நான்தானே...அப்படின்னு அந்தம்மா பாடும். அந்தப் பாடல் நினைவிருப்பதற்கு இன்னமொரு காரணம், ஆறாம் வகுப்பு வரை அவனோடு ஒன்றாகப் படித்த தங்கமணி தான். அவன் நினைவுகளின் பழுப்பேறிய அடுக்குகளில் அடைந்து கிடக்கும் நிழல் வெளியின் தொலைதூரத்தில் சிக்கியுள்ளது அந்த இசை. அதன் ஒலி காற்றின் மெளனத் தடைகளைத் தாண்டி அவன் காதுகளில் இன்றும் ரீங்கரிக்கிறது. (அப்பப்பா... ஒரு வழியா எப்படியோ இலக்கியத் தரத்தைக் கொண்டு வந்துட்டேன். இனி படிக்கிறவங்க பாடு...)

அந்தப் படத்தின் பெயர் "விடுதலை". பின்னூட்டத்தில் ஒரு நண்பர் சரியாகச் சொல்லிவிட்டார். அதுக்குப் பிறகும் அடுத்த பார்ட் எழுதாவிட்டால் அப்புறம் இந்தப் பக்கமே வரமாட்டார்.

அந்தப் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு வந்த பிறகு ரஜினி போல பக்கத்து வீட்டு நண்பனுடன் சண்டைப் போட ஆரம்பித்தான். துவக்கத்தில் ஏதோ விளையாடுகிறான் என்று அவனும் ஜாலியாகச் சிரித்து விளையாடினான். ஆனால் நம்ம தொடரின் ஹீரோ (ஹி..ஹி...ஹி..) செய்யும் இம்சையைத் தாங்க முடியவில்லை. அவன் நிசமாகவே அடிக்கிறான் என அந்தப் பையன் நினைத்தானோ என்னவோ தெரியவில்லை. நம்ம ஆளை நிஜமாலுமே போட்டு அடிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

கடலை உருண்டை, கமர்கட்டு, வேர்க்கடல, கருவாடு, சுண்டகஞ்சி, வடுமாங்கா, பொரி உருண்டை, உருளைக் கிழங்கு, அவிச்ச முட்டை, ஆஃப் பாயில், ஆம்லெட், பட்டர் மசாலா, லெக் பீஸ், தந்தூரி, சிக்கன் டிக்கா என்று ரவுண்டு கட்டி உக்காந்து சாப்பிட்டாக் கூட ஏறாத உடம்ப வச்சுக்கிட்டு பொரி மூட்டை சைஸ்ல இருப்பவனை அடித்தால் வாங்கிக் கொண்டு தோத்தாங்குளி மாதிரி பேசாமல் போவதற்கு எவன் முன்னால வருவான். அவன் திருப்பி அடித்த ஒவ்வொரு அடியும்..."இப்படித்தான் ரஜினி அடிச்சா வலிக்கும் போலிருக்கிறது" என்று முணகும் அளவுக்கு இருந்தது. வேறு வழியே இல்லை. பிரம்மாஸ்திரத்தை பயன்படுத்த வேண்டியதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்தான்.

இந்த பிரம்மாஸ்திரம், கதாயுதம், வில்லு, அம்பு என்ற சொற்பிரயோகம் எல்லாம் அவனுக்குத் தெரிய வந்தது வேறு கதை. சுருக்கமாக நாலு வரியில்...

ராமாயணம் என்ற ஒரு தொடர் அதே தூர்தர்ஷனில் வாராவாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை 9 மணிக்கு ஓட்டுவார்கள். ஆனால் இந்தியில்....அட அதக் கூட விடமாட்டேன் என்று வழக்கம் போல பல்லை எடுத்து உதடுக்கு வெளியே போட்ட படி ஒரு ஓரமாக உட்கார்ந்து பார்ப்பான். அப்படிப் பார்த்த காரணத்தால் புராண கால வெப்பன்ஸ் எல்லாம் அவனுக்கு அத்துப்படியாக இருந்தது. பீமன் வைத்திருப்பது கதாயுதம், அர்ஜுனனிடம் வில்லு (இப்போ விஜயிடம் இருக்குது), நகுலன், சகாதேவன் குட்டி குட்டி வில்லு, ஆனா தருமன் மட்டும் சும்மா கைய வீசிக்குனு போவார்.

சமாளிக்க முடியாத நேரங்களில் அவனுடைய பல் தான் அவனுக்கு பிரம்மாஸ்திரம். அதைப் பயன்படுத்துவதும் சாதாரண விஷயம் கிடையாது. அதற்கு ஒரு டெக்னிக் உண்டு. முதலில் எதிரியிடம் நான் தோத்துட்டேன் என்ற பாவனை காட்டி ஒரு சில விநாடி ஒதுங்க வேண்டும். பிறகு அவன் அசந்த நொடியில் பாய்ந்து நம் வலது கையால் எதிரியின் கையின் மேல்புறத்தைப் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது இடது கையால் எதிரி கையின் அடிப் புறத்தை பிடித்துக் கொண்டு பற்களால் சதைப் பகுதியில் நன்கு நறுநறுவென்று கடிக்க வேண்டும்.

அப்படிச் செய்யும் போது அவன் போடும் சத்தம் 500 மீட்டருக்கு மேல் கேட்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். 501-வது மீட்டருக்குக் கேட்குமளவு கடித்தால் போச்சு. ரத்தம் குபுகுபுகுபுகுபு வென்று வெளியே வந்து ஜெயிலுக்குப் போக வைத்துவிடும்.

அப்படி விடுதலை படம் பார்த்துவிட்டு வந்து நண்பனைக் கடித்து வைத்த நம்ம ஹீரோ, அவனது அப்பாவின் கடும் தீர்ப்புக்கு ஆளாகி அரை நாள் வெயிலில் முட்டி போட்டு நிற்க வேண்டியதாகிவிட்டது. "விடுதலை' படம் பார்த்து ஜெயிலுக்குப் போகத் திரிஞ்சான்.

இப்படி எல்லாம் கொசுவத்திக்கு உள்ள கொசுவத்தியா சுழன்று கதை சொல்வதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. அதை விடுங்க...

இந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு ரஜினியை அவனுக்கு ரொம்ப பிடித்துப்போய்விட்டது என்று நினைத்தால் அது தப்பு. ரஜினியை வெறுக்க ஆரம்பித்தான் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அது ரொம்ப தப்பு. அவனுக்கு ரஜினியைப் பிடிக்க வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒரு காரணம் இருந்தது. அது.....

(தொடரும்)