Wednesday, September 30, 2009

என் கேள்விக்கு ஜெ.மோ. பதில்

என்னை சுற்றி எப்போதும் கேள்விகள் எழுந்த வண்ணம் உள்ளன. அது சாதாரண நிகழ்வாக இருந்தாலும் செய்தியாக இருந்தாலும் என்னவென்றாலும் அதிலும் வந்து கடைசியில் தொங்கி நிற்கிறது ஒரு கேள்வி. இது ஏன்? எப்படி....சில நேரங்களில் அது ஒரு குழந்தையின் அல்லது சிறுவனின் மனோபாவம் என்றும் தோன்றும். பறவை எப்படி பறக்கிறது, நாய் வால் ஏன் சுருள்கிறது, அழகாக மலர்ந்து நிற்கும் ரோஜா செடியில் முள் ஏன் குத்துகிறது என்று போகும் கேள்விகள் ஏராளம்.

இதே போலவே இலக்கியம் சார்ந்த நிகழ்விலும் ஏராளமான கேள்விகள். ஒரு நாவலையோ, சிறுகதை தொகுப்பையோ படித்து விட்டால், பெரும்பாலான நேரங்களில் படிக்கும் போதே ஏராளமான கருக்கள் வந்து மனதை அலைகழிக்கும். அப்படியே மூடி வைத்துவிட்டு மனதில் இருப்பதை கொட்ட வேண்டும் என்று தோன்றும். எழுந்து உட்கார்ந்து ஒரு பக்கம் எழுதியவுடன் வழி தெரியா காட்டினுள் விழி மூடி நிற்பது போல காகிதத்தில் பேனா சுழலும். அதையும் மீறி அல்லது தாண்டி சில கதைகள் எழுதினேன்.

எழுது அதுவே அதன் ரகசியம் என்று சொல்கிறார்கள். எழுதியாச்சு ஆனாலும் நான் எதிர்பார்த்த மாதிரி வரலையே என்று மீண்டும் கேள்விகள்...என்ன செய்வது என்ற குழப்பம், எங்கே தவறு என்ற தவிப்பு.... அப்போதுதான் ஒரு சிந்தனையில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு ஒரு கேள்வியை அனுப்பினேன். அதற்கு அவர் ஒரு விரிவான பதிலையும் அனுப்பினார். அதை இங்கே சென்று படிக்கலாம். மற்றவர்களுக்கும் பயன்படும்.