Wednesday, October 7, 2009

விஜய் ஒரு சின்ன ரஜினி: சினிமாக் கொட்டாய் அனுபவம் - பார்ட் 2



இதுக்கு மேலேயும் எழுதாம இருந்தா யாரும் ஒன்னும் கேட்க மாட்டாங்க...அவங்க அவங்க அவங்க அவங்களோட வேலையப் பார்க்க போயிடுவாங்க என்பதால் அந்த அதி பயங்கர ரகசியத்தை பொட்டுனு போட்டு பட்டுனு உடைச்சிடறேன்.

அந்த நடிகர் அடிக்கடி தலைமுடியை கோதிவிட்டுக் கொண்டார். இதை யார் என்று நான் வேறு சொல்ல வேண்டுமா? ஆமாங்க... அதே தான்... சிவாஜிராவ் கெய்க்வாட் என்கிற ரஜினிகாந்த் என்கிற சூப்பர் ஸ்டார் தான் அவரு....

அந்தப் படத்தில் ஒரு சீன் வரும். அதாவது ஒரு அடுக்கு மாடி வீட்டின் மேல் கயிறைக் கட்டி ரஜினி ஏறுவார். அதுக்கு அப்புறம் படம் எப்படி முடிந்தது என்று இதுவரை அந்த சிறுவனுக்கு நினைவில்லை. அதில் வரும் ஹீரோயினும் நினைவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் ஞாபகம் உள்ளது. அதுவும் அகில இந்திய வானொலி புண்ணியத்தில் அந்தப் படத்தில் வரும் பாடல் மட்டும் இன்றும் அவன் நினைவில் உள்ளது. ஆனா ரெண்டு வரிதான்.

அது, தங்கமணி, ரங்கமணி வா மானே- (மானேவோ தேனேவோ தெரியலை..) என்று ரஜினி பாடுவார். தனிமையில் இருக்கும்போது இப்படி ஏதாவது இட்டுக் கட்டி அவனாகவே பாடிப் பார்ப்பான். முத்துமணி வைரமணி நான்தானே...அப்படின்னு அந்தம்மா பாடும். அந்தப் பாடல் நினைவிருப்பதற்கு இன்னமொரு காரணம், ஆறாம் வகுப்பு வரை அவனோடு ஒன்றாகப் படித்த தங்கமணி தான். அவன் நினைவுகளின் பழுப்பேறிய அடுக்குகளில் அடைந்து கிடக்கும் நிழல் வெளியின் தொலைதூரத்தில் சிக்கியுள்ளது அந்த இசை. அதன் ஒலி காற்றின் மெளனத் தடைகளைத் தாண்டி அவன் காதுகளில் இன்றும் ரீங்கரிக்கிறது. (அப்பப்பா... ஒரு வழியா எப்படியோ இலக்கியத் தரத்தைக் கொண்டு வந்துட்டேன். இனி படிக்கிறவங்க பாடு...)

அந்தப் படத்தின் பெயர் "விடுதலை". பின்னூட்டத்தில் ஒரு நண்பர் சரியாகச் சொல்லிவிட்டார். அதுக்குப் பிறகும் அடுத்த பார்ட் எழுதாவிட்டால் அப்புறம் இந்தப் பக்கமே வரமாட்டார்.

அந்தப் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு வந்த பிறகு ரஜினி போல பக்கத்து வீட்டு நண்பனுடன் சண்டைப் போட ஆரம்பித்தான். துவக்கத்தில் ஏதோ விளையாடுகிறான் என்று அவனும் ஜாலியாகச் சிரித்து விளையாடினான். ஆனால் நம்ம தொடரின் ஹீரோ (ஹி..ஹி...ஹி..) செய்யும் இம்சையைத் தாங்க முடியவில்லை. அவன் நிசமாகவே அடிக்கிறான் என அந்தப் பையன் நினைத்தானோ என்னவோ தெரியவில்லை. நம்ம ஆளை நிஜமாலுமே போட்டு அடிக்க ஆரம்பித்து விட்டான்.

கடலை உருண்டை, கமர்கட்டு, வேர்க்கடல, கருவாடு, சுண்டகஞ்சி, வடுமாங்கா, பொரி உருண்டை, உருளைக் கிழங்கு, அவிச்ச முட்டை, ஆஃப் பாயில், ஆம்லெட், பட்டர் மசாலா, லெக் பீஸ், தந்தூரி, சிக்கன் டிக்கா என்று ரவுண்டு கட்டி உக்காந்து சாப்பிட்டாக் கூட ஏறாத உடம்ப வச்சுக்கிட்டு பொரி மூட்டை சைஸ்ல இருப்பவனை அடித்தால் வாங்கிக் கொண்டு தோத்தாங்குளி மாதிரி பேசாமல் போவதற்கு எவன் முன்னால வருவான். அவன் திருப்பி அடித்த ஒவ்வொரு அடியும்..."இப்படித்தான் ரஜினி அடிச்சா வலிக்கும் போலிருக்கிறது" என்று முணகும் அளவுக்கு இருந்தது. வேறு வழியே இல்லை. பிரம்மாஸ்திரத்தை பயன்படுத்த வேண்டியதுதான் என்ற முடிவுக்கு வந்தான்.

இந்த பிரம்மாஸ்திரம், கதாயுதம், வில்லு, அம்பு என்ற சொற்பிரயோகம் எல்லாம் அவனுக்குத் தெரிய வந்தது வேறு கதை. சுருக்கமாக நாலு வரியில்...

ராமாயணம் என்ற ஒரு தொடர் அதே தூர்தர்ஷனில் வாராவாரம் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை 9 மணிக்கு ஓட்டுவார்கள். ஆனால் இந்தியில்....அட அதக் கூட விடமாட்டேன் என்று வழக்கம் போல பல்லை எடுத்து உதடுக்கு வெளியே போட்ட படி ஒரு ஓரமாக உட்கார்ந்து பார்ப்பான். அப்படிப் பார்த்த காரணத்தால் புராண கால வெப்பன்ஸ் எல்லாம் அவனுக்கு அத்துப்படியாக இருந்தது. பீமன் வைத்திருப்பது கதாயுதம், அர்ஜுனனிடம் வில்லு (இப்போ விஜயிடம் இருக்குது), நகுலன், சகாதேவன் குட்டி குட்டி வில்லு, ஆனா தருமன் மட்டும் சும்மா கைய வீசிக்குனு போவார்.

சமாளிக்க முடியாத நேரங்களில் அவனுடைய பல் தான் அவனுக்கு பிரம்மாஸ்திரம். அதைப் பயன்படுத்துவதும் சாதாரண விஷயம் கிடையாது. அதற்கு ஒரு டெக்னிக் உண்டு. முதலில் எதிரியிடம் நான் தோத்துட்டேன் என்ற பாவனை காட்டி ஒரு சில விநாடி ஒதுங்க வேண்டும். பிறகு அவன் அசந்த நொடியில் பாய்ந்து நம் வலது கையால் எதிரியின் கையின் மேல்புறத்தைப் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது இடது கையால் எதிரி கையின் அடிப் புறத்தை பிடித்துக் கொண்டு பற்களால் சதைப் பகுதியில் நன்கு நறுநறுவென்று கடிக்க வேண்டும்.

அப்படிச் செய்யும் போது அவன் போடும் சத்தம் 500 மீட்டருக்கு மேல் கேட்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும். 501-வது மீட்டருக்குக் கேட்குமளவு கடித்தால் போச்சு. ரத்தம் குபுகுபுகுபுகுபு வென்று வெளியே வந்து ஜெயிலுக்குப் போக வைத்துவிடும்.

அப்படி விடுதலை படம் பார்த்துவிட்டு வந்து நண்பனைக் கடித்து வைத்த நம்ம ஹீரோ, அவனது அப்பாவின் கடும் தீர்ப்புக்கு ஆளாகி அரை நாள் வெயிலில் முட்டி போட்டு நிற்க வேண்டியதாகிவிட்டது. "விடுதலை' படம் பார்த்து ஜெயிலுக்குப் போகத் திரிஞ்சான்.

இப்படி எல்லாம் கொசுவத்திக்கு உள்ள கொசுவத்தியா சுழன்று கதை சொல்வதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கு. அதை விடுங்க...

இந்த சம்பவத்துக்குப் பிறகு ரஜினியை அவனுக்கு ரொம்ப பிடித்துப்போய்விட்டது என்று நினைத்தால் அது தப்பு. ரஜினியை வெறுக்க ஆரம்பித்தான் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அது ரொம்ப தப்பு. அவனுக்கு ரஜினியைப் பிடிக்க வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஒரு காரணம் இருந்தது. அது.....

(தொடரும்)

8 comments:

கலையரசன் said...

ரைட்டுங்கண்ணா.. இப்படியே தொடருங்க!!

கலையரசன் said...

ஓட்டு போட்டாச்சுங்கண்ணா!!

நாஞ்சில் பிரதாப் said...

அருமை... நன்றாக இருக்கிறது. நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு... தொடர்ச்சி எப்போது???

நாஞ்சில் பிரதாப் said...

அருமை... நன்றாக இருக்கிறது. நல்ல நகைச்சுவை உணர்வு... தொடர்ச்சி எப்போது???

ரகுநாதன் said...

வாங்க நாஞ்சில் பிரதாப்,

உங்கள் வருகைக்கும், வாழ்த்துக்கும் நன்றி, தொடர்ச்சி தானே...உடனே எழுத ஆசைதான்,,,நான் முன்னாடி போனா குதுர பின்னாடி படுத்துக்குது...அத தட்டி எழுப்பித்தானே எழுதணும்... :)

துபாய் ராஜா said...

நகைச்சுவையாக இருக்கிறது. தொடருங்கள். தொடர்கிறோம்.

ரகுநாதன் said...

@வாங்க துபாய் ராஜா

நன்றி... வருகைக்கும், வாழ்த்துக்கும். :)

ரகுநாதன் said...

@கலையரசன்

ரொம்ப நன்றிங்கண்ணா... :)